اسناد و مدارک مثبته کافی برای معاملات و رویدادهای مالی واحد تجاری نگهداری شده و معاملات بر اساس مبالغ واقعی ( مبالغی که واقعاً دریافت و پرداخت گردیده ) ثبت میشوند. این عینت بالا باعث میگردد تضاد منافع موجود ( میان مالکان و مدیران) کمتر منجر به تعارضات و تردیدهای شود که ذاتاً در حسابداری مبتنی بر ارزشهای جاری موجود است. به عبارتی عینیت بالای بهای تاریخی، قابلیت اتکاء بیشتر ، امکان سوء استفاده های مدیریتی کمتر ، کنترل بهتر بر دارایی های شرکت ( به دلیل وجود اسناد معتبر و وجود سیستم دوبل حسابداری که تنها با وجود یک سیستم ارزش یابی مبتنی بر بهای تاریخی میتواند زنجیره ارتباطی مابین کاهش و افزایش منابع مختلف را با درستی و اطمینان معقولی نشان دهد زیرا در صورت استفاده از ارزشهای جاری امکان ردیابی کاهش منابع در هر زمان به صورت ریالی کاسته میشود. ) و تعارضات و اختلاف نظرهای کمتری ( تردید های کمتر از جانب سهامداران و مالکانی که مستقیماً در شرکت حضور ندارند) را در پی دارد، که این کاهش اختلاف نظرها و تردیدها خود منجر به کاهش هزینه های ناشی از حسابرسی های مکرر و دعاوی حقوقی میگردد. لذا هر کدام از موارد فوق، به تنهایی دلیل موجهی برای استفاده از ارزشهای مبتنی بر بهای تاریخی است و مجموعه ی این عوامل موجب شده تا سیستم ارزش گذاری مبتنی بر بهای تاریخی که از آن به عنوان سیستم سنتی ارزش یابی نیز یاد میشود، علارقم انتقادات موجود همچنان دوام آورده و مطلوبیت خود را حفظ نماید.