دلایل مطلوبیت بهای تمام شده تاریخی
فوریه 23, 2019
دانلود حل المسائل کتاب حسابداری شرکتها
فوریه 24, 2019
ارزش جاری دربرگیرنده سه نگرش متفاوت است که عبارتند از ارزش ورودی (بهای جایگزینی)، ارزش خروجی (خالص ارزش فروش) و ارزش اقتصادی (ارزش فعلی جریانهای نقدی مورد انتظار از کاربرد مستمر دارایی و فروش نهایی آن توسط مالک فعلی). در برخی موارد از قبیل ارزشیابی سرمایهگذاری در اوراق بهادار نرخبندی شده، سه نگرش فوقالذکر بهمبالغ تقریباً نزدیک بههم منجر میشوند و تفاوت آنها کم بوده و ناشی از هزینههای انجام معامله است. در سایر حالات همچون ارزیابی داراییهای ثابت مشهود خاص واحد تجاری، تفاوت بین مقیاسهای مختلف ارزش جاری احتمالاً بااهمیت خواهد بود.
باید قاعده مشخص و معقولی برای انتخاب یکی از مقیاسهای مختلف اندازهگیری ارزش جاری دراختیار داشت. معیار ” ارزش برای واحد تجاری ” چنین قاعدهای را به دست میدهد. طبق این قاعده، ارزش جاری برابر اقل ” بهای جایگزینی جاری دارایی و مبلغ بازیافتنی ” آن تعیین میگردد.
” مبلغ بازیافتنی ” دارایی بالاترین ارزشی است که مالک فعلی دارایی میتواند بدان دست یابد و برابر خالص ارزش فروش دارایی یا ارزش اقتصادی آن، هرکدام بیشتر است، میباشد. ” ارزش برای واحد تجاری ” را میتوان نوعی بههنگامکردن بهای تاریخی با استفاده از قاعده سنتی “بهای تمام شده یا کمتر ” دانست.
در مورد داراییها، ارزش جاری مناسب طبق قاعده ” ارزش برای واحد تجاری ” انتخاب میشود. قاعده مزبور، دارایی را درصورت بالاتر بودن مبلغ بازیافتنی، به جای بهای تمامشده تاریخی، به بهای جایگزینی ارزیابی میکند مشروط به آنکه جایگزینی دارایی توجیهپذیر باشد. اگر جایگزینی دارایی قابل توجیه نباشد، دارایی به مبلغ بازیافتنی ارزیابی میشود. کاربرد قاعده ” ارزش برایواحد تجاری ” در مورد بدهیها چندان ضرورتی ندارد چرا که ارزشهای مختلف بدهی، همگی به یک ارزش واحد ختم میشوند.
